

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۹۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۹۱
ای آنکه تو از دوش بیادم دادی
زان حالت پرجوش بیادم دادی
آن رحمت را کجا فراموش کنم
کز گنج فراموش بیادم دادی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به یادآوری لحظهای خاص اشاره میکند که محبت و رحمت شخصی را از عمق وجودش دریافت کرده است. او در احساس شکرگزاری غرق شده و نمیتواند آن حالت پرشور را فراموش کند. این یادآوری، به نوعی نشاندهندهٔ ارزش و تاثیر آن محبت در زندگیاش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
