

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۹۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۹۲
ای آنکه تو خون عاشقان آشامی
فریاد ز عاشقی و بیآرامی
ای دوست منم اسیر دشمن کامی
آخر به تو باز گردد این بدنامی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و درد عاشقانه اشاره میکند و از محبوب میخواهد که به او توجه کند. او خود را در دام عاشقی میبیند و از فراز و نشیبهای این احساس سخن میگوید. در نهایت، او امیدوار است که نام بدی که بر او رفته است، به معنای واقعی به دوستی و عشق تبدیل شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
