رباعی شمارهٔ ۱۷۰۶

ای باد سحر تو از سر نیکوئی

شاید که حکایتم به آن مه گوئی

نی نی غلطم گرت بدو رَه بودی

پس گِرد جهان دگر کرا میجوئی