

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰۶
ای باد سحر تو از سر نیکوئی
شاید که حکایتم به آن مه گوئی
نی نی غلطم گرت بدو رَه بودی
پس گِرد جهان دگر کرا میجوئی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از باد سحر درخواست میکند که نوید خوبی و نیکویی را به او برساند. او در پی آن است که حکایتش را به کسی بگوید که شایسته است، اما در عین حال به خود میگوید اگر به آن معشوق نرسد، در جستجوی چه کسی برود و چرا. این شعر حاکی از longing و آرزوی وصال است و توجه به کوچکی و بیمائی خود در برابر جستجوی عشق حقیقی دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
