

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به باده و نقش آن در آزادسازی انسانها اشاره میکند. او از باده به عنوان راهی برای شادی و رهایی از بندگی یاد میکند و بیان میکند که دیدنش برایش روشنی و شادابی به ارمغان میآورد. همچنین، شاعر به عشق و کشش عمیقش به باده اشاره دارد و میخواهد در آن غرق شود تا به شادی و آرامش بیشتری دست یابد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
