رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۲۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۲۸
ای دل تو بدین مفلسی و رسوائی
انصاف بده که عشق را چون سائی
عشق آتش تیز است و ترا آبی نیست
خاکت بر سر چه باد می‌پیمائی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دل خود خطاب می‌کند و از وضعیت ناچیزی که در عشق دارد، سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که عشق مانند آتش سوزان است و نمی‌تواند کسی را که در شرایط بد و نکبت‌بار قرار دارد، پنهان کند. در انتها، شاعر از دل می‌خواهد که به واقعیت وجود خود بیندیشد و از تظاهر و خودفریبی بپرهیزد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.