

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۶۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۶۱
ای نفس عجب که با دلم همنفسی
من بندهٔ آن صبح که خندان برسی
ای در دل شب چو روز آخر چه کسی
هم شحنه و دزد و خواجه و هم عسسی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به رابطهٔ نزدیک و شگفتانگیز خود با نفس اشاره میکند و از آن به عنوان یک همراه و همدل یاد میکند. او به صبحی اشاره میکند که مظهر شادی و نوید است و در این راستا، به تضادهایی نظیر شحنه، دزد و خواجه اشاره میکند که همگی در دل شب و در روز آخر جلوهگر میشوند. این شاعر با بیان این تصاویر، به تنوع و پیچیدگی وجود انسانی و جهان میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
