رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۶۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۶۳
ای هیزم تو خشک نگردد روزی
تا تو فتد ز آتش دلسوزی
تا خرقهٔ تن دری تو بی‌دل سوزی
عشق آموزی ز جان عشق آموزی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به اهمیت احساسات عمیق و عشق اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که بدون دلسوزی و محبت، انسان نمی‌تواند از آتش عشق بهره‌مند شود. او می‌گوید که تا زمانی که قلبی شاداب و دلسوز وجود داشته باشد، فرد به عشق حقیقی دست پیدا خواهد کرد. در واقع، این شعر به ما می‌آموزد که عشق و محبت بنیادی‌ترین عناصر برای دستیابی به درک عمیق‌تر از زندگی و روح انسان هستند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.