

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۷۷
دوش از سر عاشقی و از مشتاقی
میکردم التماس می از ساقی
چون جاه و جمال خویش بنمود به من
من نیست شدم بماند ساقی ساقی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربهای عمیق و عاشقانه سخن میگوید که در آن به ساقی (مجموعهای از معانی شامل عشق، زیبایی و دلبر) التماس میکند تا شراب عشق را به او بدهد. زیبایی و جلال محبوبش به حدی است که او را از خود بیخود کرده و به حالت نیستی رسانده است. حال و هوای شعر، احساس شوق و فراق را در دل عاشق القا میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
