

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۱
ای دوست مکن که روزها را فرداست
نیکی و بدی چو روز روشن پیداست
در مذهب عاشقی خیانت نه رواست
من راست روم تو کژ روی ناید راست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دوستی میگوید که روزها را به فردا موکول نکند، زیرا نیکی و بدی در هر لحظه مشخص است. او بر این باور است که در عشق، خیانت پذیرفته نیست و از دوستش میخواهد که به راسترویی پایبند باشد تا گرفتار کجروی نشود. در واقع، شاعر با تأکید بر صداقت و لزوم عمل در لحظه، اهمیت عشق و وفاداری را بیان میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
