

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۳۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۳۷
گفتم چونی مها خوشی محزونی
گفتا مه را کسی نپرسد چونی
چون باشد طلعت مه گردونی
تابان و لطیف و خوبی و موزونی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شخصی از معشوق میپرسد که حالش چگونه است، اما معشوق پاسخ میدهد که هیچکس از او نپرسیده است. او به زیبایی و لطافت خود اشاره میکند و میگوید که این زیبایی و تابش او را به دیگران نشان نمیدهد. در واقع، این شعر بر تضاد بین زیبایی و تنهایی تأکید دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
