

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۵۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۵۷
من بادم و تو برگ نلرزی چکنی
کاری که منت دهم نورزی چکنی
چون سنگ زدم سبوی تو بشکستم
صد گوهر و صد بحر نیرزی چکنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تشبیه خود به باد و محبوبش به برگ میپردازد و بر این نکته تأکید میکند که با وجود قدرتش، نمیتواند به محبوب آسیب برساند. او از شکستن سبوی محبوب و به هدر دادن گنجینههای او سخن میگوید و میخواهد نشان دهد که میتواند به محبوب آسیب بزند، اما عملاً نیتش آسیبرسانی نیست و بیشتر به عشق و محبت اشاره دارد. در واقع، او به قدرت عشق و تأثیر آن بر روابط اشاره میکند و از خطرات ناشی از این عشق سخن میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
