

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۷
با روز بجنگیم که چون روز گذشت
چون سیل به جویبار و چون باد بدشت
امشب بنشینیم چون آن مه بگرفت
تا روز همی زنیم طاس و لب طشت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از شب و روز صحبت میکند و به تضاد آنها اشاره میکند. او پیشنهاد میدهد که باید تا زمانی که شب وجود دارد، از آن بهره ببریم و به خاطر ظهور روز، در فکر نباشیم. در واقع، او دعوت به شادمانی در شب میکند تا با نزدیک شدن روز، همگی به فعالیتهای روزمره بازگردند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
