

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۲
با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است
با نالهٔ سرنای جگرسوز خوش است
ای مطرب چنگ و نای را تا بسحر
بنواز بر این صفت که تا روز خوش است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و لذت عشق اشاره میکند و میگوید که در دل عشق خوشایند است. صدای موسیقی و نواهای روحنواز را به عنوان عنصری شادیآور و تسکیندهنده معرفی میکند. همچنین تأکید میکند که این لحظات دلانگیز باید تا سپیدهدم ادامه یابند، زیرا زندگی در این زمان زیبا و خوش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
