

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۴
با ما ز ازل رفته قراری دگر است
این عالم اجساد دیاری دگر است
ای زاهد شبخیز تو مغرور نماز
بیرون ز نماز روزگاری دگر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تفاوت میان دنیای ظاهر و یک دنیای حقیقی اشاره میکند. او میگوید که عالم اجساد و ظواهر مادی، تنها بخشی از وجود است و جنبههای عمیقتری در زندگی وجود دارد. همچنین، به زاهدانی که به ظاهر عبادت میکنند هشدار میدهد که زندگی از نماز و عبادت فراتر است و هستند زمانهایی که باید به بُعد دیگر زندگی پرداخت. این ابیات دعوایی به دست یافتن به معنای عمیقتر وجود و رهایی از مغرور شدن نسبت به ظواهر است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
