

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۵۶
بیرون ز جهان و جان یکی دایهٔ ماست
دانستن او نه درخور پایهٔ ماست
در معرفتش همین قدر میدانم
ما سایه اوئیم و جهان سایه ماست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به وجود یک منبع و دایه معنوی اشاره میکند که فراتر از جهان و وجود مادی است. او میگوید که شناخت کامل این منبع برای انسانها ممکن نیست و ما تنها میتوانیم درک محدودی از آن داشته باشیم. در نهایت، شاعر خود و جهان را بهعنوان سایههای آن حقیقت بزرگ میداند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
