

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۶
ای شب ، شادی همیشه بادی شادا
عمرت به درازیِ قیامت بادا
در یاد من آتشی است از صورت دوست
ای غصه اگر تو زهره داری یادا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به شب شادی و شادابی اشاره میکند و آرزومند است که عمرش همچون قیامت دوام داشته باشد. او به یاد آتش عشق و زیبایی دوستش میافتد و به غصه میگوید که اگر قدرتی دارد، باید آن را به یاد او به کار گیرد. این شعر بیانگر احساس عشق و شوق به محبوب در کنار غم و اندوهی است که ممکن است انسان را احاطه کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
