

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۷۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۷۲
گر بر سر شهوت و هوا خواهی رفت
از من خبرت که بینوا خواهی رفت
ور درگذری از این ببینی بعیان
کز بهر چه آمدی کجا خواهی رفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به مخاطب هشدار میدهد که اگر به دنبال شهوت و خواستههای نفسانی باشد، به بیراهه خواهد رفت و به سرنوشت بدی دچار خواهد شد. او از مخاطب میخواهد که از این جستجو فراتر برود و حقیقت وجودش را درک کند، زیرا در نهایت باید به سوالات بنیادین زندگی پاسخ دهد که چرا به این دنیا آمده و در کجا خواهد رفت. این شعر یادآور اهمیت توجه به ابعاد عمیقتر زندگی و پرهیز از غرق شدن در امور سطحی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
