

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵
آن وقت که بحر کل شود ذات مرا
روشن گردد جمال ذرات مرا
زان میسوزم چو شمع تا در ره عشق
یک وقت شود جمله اوقات مرا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از تجربیات عشق و ذات خود سخن میگوید. او به شدت از عشق میسوزد و مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، میخواهد تمام وجودش را در این مسیر فدای عشق کند. در این حالت، او بر این باور است که با غرق شدن در دریای عشق، زیبایی و حقیقت ذرات وجودش روشن و نمایان میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
