

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶
آواز ترا طبع دل ما بادا
اندر شب و روز شاد و گویا بادا
آواز تو گر خسته شود خسته شویم
آواز تو چون نای شکرخا بادا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و دلنشینی صدای محبوب خود اشاره میکند و از آن به عنوان منبع شادمانی یاد میکند. او میگوید که اگر صدای محبوبش خاموش شود، او هم دچار خستگی و افسردگی میشود. در نهایت، صدای او را با نای شیرین و خوشنوا تشبیه میکند که زندگی را سرشار از شادابی کرده و دلها را خوشحال میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
