

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۱۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۱۲
از آتش عشق تو جوانی خیزد
در سینه جمالهای جانی خیزد
گر میکشیم بکش حلالست ترا
کز کشتهٔ دوست زندگانی خیزد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به قدرت و تأثیر آتش عشق میپردازد که جوانی و شادابی را به جانها میبخشد. او از محبت و دوستی میگوید و حتی اگر به خاطر عشق جان خود را از دست بدهد، این کشته شدن را حلال میداند؛ زیرا از عشق و دوستی زندگی واقعی حاصل میشود. عشق را منبع حیات و سرزندگی دانسته و اهمیت آن را در جهان یادآوری میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
