رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۷۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۷۳
با روی تو هیچکس ز باغ اندیشد
با عشق تو از شمع و چراغ اندیشد
گویند که قوت دماغ از خواب است
عاشق کی شد که از دماغ اندیشد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به عشق و مجذوبیت خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچکس نمی‌تواند به زیبایی و شگرینی روی محبوبش فکر کند. او عشق را بسیار فراتر از معمولی می‌بیند و بر اهمیت احوال عاشقانه تأکید می‌کند. شاعر می‌گوید که حتی خواب هم نمی‌تواند به اندازه عاشقانه بودن حالت روحی و فکری عاشق ارزشمند باشد. در نهایت، او به تأثیر عمیق عشق بر اندیشه و احساسات می‌پردازد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.