

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۹۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۹۱
بیتو جانا قرار نتوانم کرد
احسان ترا شمار نتوانم کرد
گر بر تن من شود زبان هر موئی
یک شکر تو از هزار نتوانم کرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی ابراز احساسات عمیق خود نسبت به معشوق میکند و تأکید میکند که بدون او نمیتواند آرامش و قرار داشته باشد. او به احسان و مهربانی معشوق اشاره میکند و بیان میکند که حتی اگر تمام وجودش به زبان بیاید، نمیتواند شکر و سپاسش را به طور کامل ادا کند. احساس نیاز و عشق او به معشوق در این عبارات به خوبی مشهود است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
