

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷
از آتش عشق در جهان گرمیها
وز شیر جفاش در وفا نرمیها
زان ماه که خورشید از او شرمندهست
بیشرم بود مرد چه بیشرمیها
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به تأثیرات عشق و زیبایی اشاره میکند و آن را به دو عنصر آتش و شیر تشبیه میکند. آتش عشق باعث گرم شدن جهان میشود در حالی که لطافت وفا را میسازد. همچنین از ماه به عنوان منبع زیبایی یاد میکند که حتی خورشید هم از نور او شرمنده است. در نهایت، شاعر به بیشرمی انسانی اشاره میکند که در برابر این زیباییها بیپرواست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
