

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۴۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۴۰
چون زیر افکند در عراق آمیزد
دل عقل کند رها ز تن بگریزد
من آتشم و چو دود می برخیزم
هر آتش را که دود میبرخیزد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حال و هوای روحانی و احساسات درونی خود اشاره میکند. او میگوید که زمانی که دل از قید و بند عقل و تن رهایی یابد، مانند آتش میشود که به شکل دود به اوج میرسد. این حالت نیز نشاندهندهی عروج روح و جدایی از زندگی مادی است. در حقیقت، شاعر به تحول و بالندگی روحی و عاطفی خود پرداخته و احساساتی از عشق و سرور را بیان میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
