

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۴۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۴۵
حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد
خود چیست به جز عشق که آنرا نگرد
بیزار شوم ز چشم در روز اجل
گر عشق رها کند که جانرا نگرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی ابراز میکند که عشق به عنوان اصلیترین و ماهویترین چیزی است که وجود دارد، و دل را نمیتوان از آن جدا کرد. او تأکید میکند که حتی در لحظههای سخت و دشوار زندگی، باید بدان عشق ادامه داد و از آن بیزار نشد، چرا که عشق همواره جان و زندگی را در خود میگیرد و بدون آن، وجود انسان معنایی ندارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
