

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۴۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۴۶
خاک توام و خدای حق میداند
واجب نبود که از منت بستاند
ور بستاند دعا گری پیشه کنم
تا رحم کند پیش منت بنشاند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر خود را به عنوان خاک خدا میشناسد و از وضعیت خود راضی است. او اعتقاد دارد که نباید به خاطر محبت خداوند چیزی را طلب کند، اما اگر خداوند بخواهد، خواستهاش را دعایی تقاضا میکند تا رحمت خداوند را بر خود جلب کند و در حضور او قرار گیرد. در نهایت، این شعر ابراز نیاز به نزدیکی و ارتباط با خداوند است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
