رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸
از بادهٔ لعل، ناب شد گوهر ما
آمد به فغان ز دستِ ما ساغر ما
از بس که همی خوریم می بر سر می
ما در سر می شدیم و می در سر ما
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تاثیر عمیق می نوشی اشاره دارد که باعث تغییر و تحول در وجود انسان می‌شود. او می‌گوید که باده، به ویژه باده‌ای ناب، وجود او را به گونه‌ای متحول کرده که دیگر نمی‌تواند از آن دست بکشد. در این حالت، او و احساساتش در هم آمیخته می‌شوند و به وجد و شوق می‌آیند. به این ترتیب، شاعر از لذت‌های زندگی و تاثیر آن بر روح و جانش سخن می‌گوید.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.