

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۸۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۸۹
چون از رخ یار دور گشتم به بهار
با غم بچه کار آید و عیشم بچه کار
از باغ بجای سبزه گو خار بروی
وز ابر بجای قطره گو سنگ ببار
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر پس از دوری از یار، احساس غم و اندوه میکند و میگوید که بهاری که به آن امید داشت، حالا تنها به غم تبدیل شده است. او میخواهد به جای زیباییها و شادابیهای باغ، فقط خار ببیند و به جای بارش باران، سنگی ببارد که نشاندهندهٔ ناامیدیاش است. این شعر نشاندهندهٔ تأثیر عاطفی عشق و دوری بر روح انسان است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
