

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۱۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۱۳
گفتی که: بیا که باغ خندید و بهار
شمعست و شراب و شاهدان چو نگار
آنجا که تو نیستی از اینهام چه سود؟
و آنجا که تو هستی خود از اینها بچه کار؟
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیباییهای بهار و لذتهای آن اشاره میکند، اما در عین حال بیان میکند که وجود معشوق در این جشنهای خوش بسیار مهمتر است. بیحضور او، همه این زیباییها و خوشیها بیفایده و بیمعنا به نظر میرسند. در نهایت، حضور معشوق است که ارزش واقعی این لحظات را مشخص میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
