

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۶۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۶۲
مائیم و دمی کوته و سودای دراز
در سایهٔ دل فکنده دو پای دراز
نظارهکنان بسوی صحرای دراز
صد روز قیامت است چه جای دراز
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف زندگی کوتاه و آرزوهای بلند انسانی میپردازد و اشاره میکند که ما در این دنیا مدت زمان کمی داریم. او با نماد "صحرای دراز" به بیپایانی آرزوها و زمان اشاره میکند و در نهایت بر اساس این نگرش، بر اهمیت زمان حال و حضور در لحظه تأکید میکند. به نوعی، شاعر دعوت به توجه به واقعیتهای زندگی و فراموش نکردن زمان میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
