

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۹۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۹۶
آنکس که نظر کند به چشم مستش
از رشک دعای بد کنم پیوستش
وانکس که به انگشت نماید رخ او
گر دسترسم بود ببرم دستش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به محبوبی میپردازد که با چشمان مستش همه را خیره میکند و باعث حسادت و دعای بد دیگران میشود. او از زیبایی و جذابیت چهره محبوب سخن میگوید و به این آرزو میرسد که اگر میتوانست، او را به طرز جدیتری در اختیار میداشت. این احساسات نشاندهندهٔ عشق عمیق و میل به نزدیکی به محبوب است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
